วันนี้มีเรื่องมาเล่าให้ฟัง

----------------------------------------------------------------

คือปกติแล้ว

เวลาพักปุ้ป

เราจะขึ้นไปเล่นบาสกับเพื่อนๆ

เราอยุ่ห้อง2ก็ไปกับ จูน กะ มายด์

ห้อง1ก็ หม่อน อีฟ แจม

ก็จะเล่นกับเพื่อนๆ

น้องๆ

แล้วก็เริ่มจะสนิทกันมากเรื่อยๆ

ระหว่างพวกเราห้อง1กับห้อง2

แล้วก่อนที่จะเริ่มสนิทกัน..

ก็มีเรื่องราวว่า

...

..

.

วันนั้น..

ประมาณเดือนพฤศจิกายนปลายๆ

ก็เล่นกันตามปกติ

แล้วจู่ๆอีฟก็ออกจากสนามไป

แจมด้วย

หม่อนเลยเดินไปตาม

สักพัก

หม่อนก็กลับมา

เราถามว่า

อีฟกะแจมเป็นไรหรอ

หม่อนบอกว่า

อีฟบอกว่าใหม่เล่นแรงอ่ะ

เราเลยไปขอโทษอีฟกะแจม

2คนนั้นก็โอเค

ดีกัน

แต่มีคนนึงที่ฝังใจอาฆาตกับเราเอาไว้น่ะ

โดยที่เราก็ไม่รู้เลย..

คืออีฟอยู่ประจำน่ะ

แล้วในหมู่พวกเรา

จูนจะมาถึงโรงเรียนคนแรกเลย

แล้วก็เรา

หม่อน

ก่อนที่จะมาสนิทกัน

หม่อนจะไปรับอีฟทุกเช้า

แต่หลังๆเรากะจูนเห็นว่าหม่อนบางวันมาช้า

เลยลงไปรับอีฟให้

พอหม่อนมาก็วิ่งไปแอบกัน

สนุกสนานเฮฮา

ตามประสาเด็ก(ประถม6 555+)

จนกระทั่งเมื่อวานนี้(15ม.ค.50)

เราก็ชวนจูนไปรับอีฟตามปกติ

แต่จูนบอกว่ารอหม่อนมาก่อน

เราก็เออๆออๆตามใจจูน

แล้วเพื่อนเราก็เดินมาคุยด้วย

พอหม่อนมาก็ไม่ได้คุยไรกับมัน

มันกะจูนก็วิ่งไปรับอีฟกัน2คน

เราก็ยืนคุยกับเพื่อนต่อ

ก็ประมาณ15นาที

กว่าพวกนั้นจะมา

แต่ก็ไม่ได้คุยไรกัน

อยู่ดีแหละ..

จนกระทั่งพักเช้า

**********************************************

เราเดินลงจากตึกมาเข้าแถว

ก็ยังไม่ได้คุยไร

คือวันนี้เรารู้สึกแปลกๆตั้งแต่เช้าแล้ว

สรุปคือวันนี้น่ะ

มันอยากตัดเราออกจากกลุ่ม

มันบอกว่าไม่เคยเห็นเราเป็นเพื่อนเลย

เราเลยคิดว่า

เราจะตัดชีวิตที่เราคิดว่าดีที่สุด

แต่มันกลับเป็นอดีตทิ้งไปซะ

แล้วกลับมาอยู่กับเพื่อนที่รักเราดีกว่า

แบม..

มุข..

เมย์..

วราง..

จิ..

โอปอ..

นัตตี้..

อรุณ..

ลาก่อนนะ.. ชีวิตที่เลวร้ายที่เราเห้นว่าดีที่สุดมาตลอด..

///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

คงต้องพยายามทำตัวใหม่

ต้องฝืนใจที่จะไม่คุยด้วยเหมือนไม่เคยรู้จักกัน

ต้องหลบหน้าเมื่อเจอ.

แต่ต้องฝืนทำตัวเหมือนในอดีตสินะ..

แต่อดีต...

ก็สาบานได้เลยว่าดีกว่านี้ร้อยล้านเท่า..

เพื่อนที่เคยบอกว่าเพื่อนกันตลอดไป..

กลับกลายเป็นว่าไม่เคยมองเราว่าเพื่อน

เอาเหอะ..

ลงอยู่ในทางที่ไร้ทางออกและไร้แสงสว่างมานานเกินไปแล้ว..

ตอนนี้..

ขอกลับไปอยู่แบบเฮฮากับเพื่อนรักเราดีกว่านะ..

ลาก่อน..

เพื่อนที่เคยรักมากๆทั้งหลาย..

หม่อน - ขอบใจมากๆนะ สำหรับคำว่าหัวเราะที่มอบให้เราเสมอก่อนที่เราจะรู้ความจริง

อีฟ - ขอบใจว่ะ ที่เล่นรับมุขขำๆกับเรามาตลอด และสร้างรอยยิ้มให้เราก่อนจะรู้ความจริง

แจม - ขอบใจ ที่เคยติววิทย์ให้เรา เคยเล่นด้วยกัน ก่อนที่เราจะต้องมารับความจริง

ส่วนมายด์กับจูน ก็ยังเป้นเพื่อนรักเราเสมอไปนะ

ข้อคิด..

ใครก็ตามที่เรียกเราว่าเพื่อน

ต้องรู้จักไว้ใจกัน

เข้าใจกันและอภัยกันนะจ๊ะ

อ้อ

อย่าลืมนะ

ใครก็ตามที่เรารู้สึกไม่ดีด้วย

รีบหาเพื่อนใหม่ก่อนที่จะสายไปนะจ๊ะ

วิธีทำใจก็คือ

นึกถึงอดีตดีๆ

ที่เคยมีความสุขกับเพื่อนรักที่เราคิดว่า

รักจริงๆ

อย่างแบมที่ไม่เคยทิ้งเรา

เพื่อนที่ดีๆ

ก่อนที่เราจะมาเจอเพื่อนเลวๆอย่าง3คนที่เราเขียนไปน่ะจ่ะ

แล้วรอยยิ้มจะออกมาพร้อมน้ำตาเอง

แต่เป็นน้ำตาที่จะทำให้เรารู้สึกดีขึ้นอย่างแน่นอน

และทำให้โล่งใจเลยล่ะ

(เชื่อเรา เราทำไปเขียนไปเล่นเอมไปปรับความเข้าใจอยุ่เนี่ย ^^ )

ไปละจ่ะ

..บาย..

เฮ้ๆ

ฮาโหลๆ

โอเคๆ

ไมค์ใช้ได้

(โผล่มาก็เสี่ยวซะแล้วเรา-*-)

Kalorina กลับมาแล้ว ในรูปแบบ Kawazoe จ้า

................................................................................................

วันนี้วันที่22ธันวาคม พ.ศ.2549

เป็นวันธรรมดาๆสำหรับหลายๆโรงเรียน

ยกเว้น

โรงเรียนเซนต์โยเซฟคอนเวนต์ของเรา

เพราะวันนี้

เป็นวันที่พวกเราจะฉลองกันแบบปาร์ตี้เล็กๆ

ในแต่ละห้อง

ซึ่งเรา

อยุ่ป.6/2

ก็ได้ช่วยเพื่อนๆฉลองกันอย่างทุกปี

ทุกปีก็จะมีการแสดง

เกมมันๆหลากหลายมากมายก่ายกองขึ้นขบวน

หรืออะไรก็ตามแต่ที่แต่ละห้องจะพิสดารคิดค้น

แต่สิ่งที่ตายตัวของครอบครัวเซนต์โยคือ

การกินเลี้ยง

และ

การจับฉลาก

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ครืด!!!

"ฟอร์มๆ จูนมายังอ่ะ" ฉันหันไปถามเพื่อนคนนึงซึ่งนั่งคุยอย่างเมามันอยู่ มันก็ตอบว่า "ไม่รุ้ดิ ยังไม่เห็นนะ" "อ้าว.. ซะงั้น บอกให้เรามาโรงเรียนเร็วๆ ดันมาถึงช้ากว่าเราอีก เราพูดไปก็ดึงมือเพื่อนอีกคนนึงไป "อ้าว.. จะไปไหนอ่ะใหม่" เพื่อนคนที่ฉันดึงถาม "ไปเล่นบาสกัน จูนอาจมาเเล้วก็ได้" "อือๆไปดิ" แล้วฉันกะสุกี้(อันที่จริงมันคือสุขิณี ชื่อเล่นว่าแอล แต่ฉันเรียกมันว่าสุกี้ 555+)ก็เดินขึ้นบันไดโรงยิมไปด้วยกัน พอมาถึง ฉันก็วิ่งหาลูกบาสทันที และโยนให้สุกี้ลูกนึง

สวบ!!

"มาถึงชู้ตลงเลยแฮะ สงสัยวันนี้ดวงเฮง" ฉันหันไปพูดกะสุกี้ซึ่งยืนรอฉันอยุ่ "บ้าน่า ลองอีกลูกเดะ ครบ3ครั้งนับอันตะกี้ด้วยอะ ถือว่าวันนี้เธอโชคดี ชู้ตเส้นนี้นะ" สุกี้ก็พูดต่อและชี้มือไปที่เส้นสีขาวซึ่งอีกครึ่งฟุตก็ถึงเส้นชู้ต3แต้ม "เอาละนะ!!!!" ฉันเริ่มเตรียมขว้างลูกบาส "เอาเลยยยยย"

สวบ!!

สวบ!!

สวบ!!

"ท่าทางวันนี้เธอโชคดีแฮะ 4ลูกติดกันเลยด้วย" สุกี้หันมาชมหลังจากที่ฉันชู้ตลง4ลูกรวด "คงงั้นมั้ง555+"ฉันหัวเราะ พอเล่นกันไปได้ซักประมาณ15นาที รุ่นน้องป.5(โบม่วง) 2คนก็ขึ้นมา ซึ่งฉันก็รุ้จักทั้ง2คน "ทำไมมาช้าจัง" ฉันหันไปถามคนแรกที่ถือลูกบาสขึ้นมา "ก็รอไอ้ป็อปอยู่อ่ะ" น้องคนแรกตอบ "ไอ้บ้า!! พี่ใหม่ไม่ต้องไปเชื่อเลย ไอ้ไอซ์มันรอหนูที่ไหน หนูต่างหากที่รอมัน" ป็อปร้องบอกฉันหลังจากโดนกล่าวหา "เออๆช่างมันเหอะ ไปและๆ ถ้าจูนมาเดี๋ยวลากขึ้นมาให้ละกัน" ฉันยุติสงคราม "บ้ายบายๆ" ป็อปกะไอซ์หันมาโบกมือให้ หันก็ลากสุกี้ลงมาด้ยกัน แล้วก็เจอจูน "พึ่งมาเรอะ?" ฉันถามมัน "ป๊าวว มานานแล้ว" "อ่าวหรอ? ไม่เห็นเห็นเลยแฮะ" "ไปเข้าแถวกันเหอะ" จูนชวน "อือๆไปดิๆ"

** I wonder if you know

how there live in Tokyo

if you seening if you meaning

that's mean you know how to go

fast and furious **

"จูนๆรอแป็บนึง มายด์โทรมา.. ฮาโหล ว่าไง" "แกเดี๋ยวเราอาจถึงช้า จองที่ให้ด้วยนะ" "อือๆเดี๋ยจองให้บาย" "บาย" การสนทนาจบอย่างรวดเร็วเพราะไม่มีไรให้พูดมาก แล้วฉันกับจูนก็เดินต่อ

ตื้ด...............................................................(ข้ามเรื่องราวเล็กน้อยเพราะคนเขียนขี้เกียดพิม แหะ แหะ)

"อ้ะ เดี๋ยวจะจับฉลากเลยนะคะ" ครูประจำชั้นของฉันพูด "เริ่มที่เลขที่1ได้ของใคร คนนั้นมาจับต่อนะคะ อ้ะ แก้มมาเลยลูก" "ได้ของศศิค่ะ" "เราได้ของโอปอ" "เห้ ใหม่ เราได้ของแกอ่ะ" ฉันได้ยินโอปอพูด ฉันยื่นตุ๊กตาหมีพูห์babyให้โอปอ และจับฉลากต่อ "ครูหนูได้ของจอย" จอยก็ยื่นตุ๊กตาให้ฉัน ฉันก็ไม่ใช่ไม่ชอบนะ แต่มันไม่สวยอ่ะ แต่ฉันก็ไม่ได้ว่าไรและเดินกลับที่ ที่อยุ่ริมประตูหน้า(นั่งบนพื้นกันอ่ะนะ แต่ปีที่แล้วนั่งเก้าอี้แต่ปีนี้ครูให้นั่งพื้น) ไปสมทบกะจูนและมายด์ แล้วตอนที่ฉันยืนคุยกะจูนอยุ่ ฉันก็เงยหน้าไปเจอหม่อนที่อยุ่ข้างนอก เพื่อนห้องหนึ่งพอดี มันทำปากบอกว่าตุ๊กตาที่ฉันได้น่ารักดีออก ฉันเลยหันไปหาถุง ใส่ตุ๊กตาแล้วเปิดประตูนิดนึงและยื่นให้มันพร้อมพูดว่า "อ่ะแก เราให้" มันก็ "เห้ย ให้เราจริงนะ" "เออ จริง ไม่เอาใช่มะ" ฉันทำท่าดึงหมีกลับมันก็ "แหม.. เอาดิ" แล้วผ่านไปได้10นาทีฉันก็เริ่มมาคิดๆว่า แม่ฉันจะว่ามั้ยเนี่ย ไอ้หม่อนก็เดินมาพอดี ฉันเลยเดินไปประตูหลังเรียกมันและถามว่า "แกๆ แกจับได้อะไร?" "ปากกาหมึกซึม" มันตอบ "งั้นเอาปากกามาแลกกัน" ฉันพูด มันเดินหายไปพักนึงและหยิบปากกาหมึกซึมมาให้ฉัน ฉันเปิดดู จูนกับฉันร้องออกมาพร้อมกันว่า "สวยอ่ะ!!!!!"ในมือฉันมันคือปากกาหมึกซึมสีดำวาว ลายเส้นสีเงินส่องประกายใต้แสงแดดที่ทอดส่องลงมาทางประตูกระจกที่อยู่ข้างหน้าฉันและจูน "ยี่ห้อsailorนี่" จูนอ่าน "ทำไมหรอจูน แพงหรอ?" ฉันหันไปถามมัน "ไม่รุ้เหมือนกันว่ะ" "อ้าว กำ555+"ฉันหันไปเก็บปากกาหมึกซึมใส่ถุง ฉันเงยหน้าขึ้นก็เห็นเพื่อนบางคนในห้องกลับกันบ้างแล้ จูนเลยชวนฉันว่า "ใหม่ กลับกันเหอะ" "อือ" ฉันกะจูนก็เดินออกมาจากห้องและลงบันไดไปคุยไปจนถึงหน้าประตู และฉันก็เดินแยกไปทางขวา จูนไปทางซ้าย

ฉันเดินไปขึ้นรถไฟฟ้ากลับคอนโด มายด์ก็โทรมาหาฉัน "ใหม่ แกกะจูน โดนจดชื่อนะเว้ย ทำไมแกไม่อยุ่ช่วยจัดห้องวะ" มันด่าฉันรัวเร็วปรื้ดก่อนที่ฉันจะพูดฮาโหลด้วยซ้ำ "อ้าวแก ก็เราไม่รุ้" "ไม่รู้อะไรครูเค้าก็บอกแล้วนี่" มันยังโวยไม่เลิก "เออๆแค่นี้นะ" แล้วฉันก็กดวางสายก่อนมันจะพูดอะไรต่อพร้อมถอนหายใจ

"ฮาโหล ครูต๋อยใช่มั้ยคะ?" ฉันโทรหาครูประจำชั้น "ค่ะ ใช่ค่ะนั่นใครลูก" "ครูขาหนูขอโทษอะค่ะที่หนูไม่ได้อยุ่ช่วยเพื่อนจัดห้อง หนูณัฐนิชอะค่ะ" ฉันตอบครู ครูก็บอกว่า "อ๋อ ไม่เป็นไร มันเลยไปแล้วก็ช่างมันเถอะลูก" "ค่ะ ขอบคุณค่ะครู สวัสดีค่ะ" "ค่ะ สวัสดีค่ะ" ฉันรอดตายแล้ว นี่คือความคิดแรกที่โผล่เข้ามาในสมองและมันทำให้ฉันhappy จาก Dtac มากกกกกกกกก หวังว่าคงจริงอ่ะนะ..

มีความสุขมากๆ

Merry Christmas & Happy Newyear

ทุกๆคนค่า

bye x 2